Bootje varen...

De auto bracht ons gisteren weg van de ruige kustlijn van Chintza naar een coffeebreak in een  onontdekt pareltje: het universiteitsstadje Grahamstown met mooie koloniale huizen en dito winkels. De eindbestemming waren zachte, witte duinen, daar waar de Sundays River (de Sondagsrivier op zijn Afrikaans) in de Indische oceaan uitkomt. Het was te laat geworden om gister nog een fatsoenlijk blog te schrijven; daarom nu voor het ontbijt 😀). We hadden ons namelijk getrakteerd op een (privé) ‘sundowner’. Met zijn tweeën met een gids en zijn boot naar de monding van de rivier gevaren. Die monding en de kustlijn zijn over kilometers omzoomd met prachtige witte duinen, met hier en daar wat vegetatie. De vegetatie duidt op de aanwezigheid van zoet water. Een raar idee in zo’n woestijn, maar inderdaad op de juiste plek graven en binnen 50 cm loopt het gegraven kuiltje vol met lekker water (ik heb het geproefd). De sundowner eindigde met een eenvoudige, maar voedzame maaltijd op de boot alwaar we onder de Zuid Afrikaanse sterrenhemel - enigszins filosofisch - de huidige politieke en economische situatie in Zuid Afrika hebben doorgenomen. Waarbij onze (witte) gids zich van een milde, maar ook realistische kant liet zien. En dan is het prettig om ervaringen en ideeën te kunnen uitwisselen.