La Roche de Solutré

Heerlijk weer twee weekjes in wat misschien wel ons populairste vakantieland is. Deze week zijn we neergestreken in Charnay-lès-Mâcon. Het woordje ‘lès’ duidt erop dat Charnay vlakbij Mâcon ligt. En inderdaad, als we boven bij de oude kerk staan kunnen we de buitenwijken goed zien liggen. In Charnay hebben we een heerlijk huis met eigen wijngaard en kruidentuintje, beide in ruste. Net als wij. 

Vandaag rustig weer en tijd voor onze eerste wandeling. Twaalf kilometer over de heuvels en door de wijngaarden van Pouilly-Fuissé. Fuissé is een slaperig wijndorpje met natuurlijk een gerestaureerde lavoir, alwaar ooit de was werd gedaan. Alles rustig? Toch niet. De wijngaarden kunnen dan wel in ruste zijn, de wijnboeren zeker niet. Er wordt volop gesnoeid en het snoeihout opgestookt. Dat verklaart de rook die overal opstijgt. Wijnboeren rijden trouwens in witte bestelbusjes.

Hoogtepunt van de wandeling was het zicht op La Roche de Solutré. Een baken in het landschap en natuurlijk onderdeel van het Franse cultureel erfgoed. Onderaan de rots zijn namelijk in de negentiende eeuw heel veel beenderen gevonden. Beenderen van met name rendieren en paarden. Onverklaarbaar en dus ontstond al snel een spannend verhaal. Die rendieren en paarden zouden door de prehistorische mens opgejaagd zijn. Tot aan de top van de rots, zodat ze geen andere kant uit konden dan richting de rand, waarna ze te pletter vielen. Als je naar die rots kijkt, zie je het bijna nog gebeuren. Maar helaas is het waarschijnlijk een broodje aap. De beenderen blijken te ver van de rots af te liggen om van boven te kunnen zijn gekomen. Iets met natuurkunde. 

Een logischer verklaring is dat de dieren, die in de laatste ijstijd elk jaar door de vallei trokken door de grote stenen onder aan de rots opgehouden werden en aldus kwetsbaar een makkelijke prooi waren voor jagers. Ze vonden gewoon onder aan de rots hun dood.

Wel logischer, minder spectaculair.